Olympische spelen

Voor de vrolijke variatie een colum van

 Youp van ’t Hek

 Geld en de Spelen

Advertenties

Het geheugen

Ik heb me altijd verbaasd over het onwaarschijnlijke fotografische geheugen van wielrenners. Je vroeg Briek Schotte met welke vier renners hij was ontsnapt in Gent-Wevelgem van 1955 en hij ratelde prompt de namen af van Keteleer, Impanis, Noyelle en Kubler. Hij kon je vertellen met welke truitjes ze reden, welke kleur hun drinkbus had, dat de linkerveter van Impanis los zat. Het kwam telkens terug, bij alle renners die ik sprak: een opmerkelijk vermogen om een wedstrijdsituatie van vroeger tot in de kleinste details op te roepen.
Pas toen ik zelf wat aan fietsen toe kwam, begreep ik beter het opslagmechanisme. Het heeft met het fietsen zelf te maken. Op een fiets ben je hoe dan ook geconcentreerd. Een mens wordt niet op een fiets geboren. Wie fietst, geeft zich over aan de fysica van een vreemd toestel. Fietsen is allesbehalve natuurlijk of evident. Het moet, met vallen en opstaan, aangeleerd worden. Het is ook een erg complexe bezigheid, waar snelheid, versnelling, remmen, gewichtsverdeling en sturen aan te pas komt. Wie wandelt, kan zich geestelijk veel meer verwijderen van zijn beweging, die natuurlijker en eenvoudiger is. Fietsen vergt een grotere focus en scherpt op die manier de zinnen aan.
Ook ik stelde vast hoe ik een fietstocht achteraf haarfijn kon reconstrueren. Ik herinnerde mij waar en wanneer ik op het fietspad had moeten uitwijken om een tegemoetkomende dame (ze had een zwartwit pied-de-poule-mutsje op) met tasje aan het stuur te ontwijken. Ik zag de geoefende wielertoerist die mij op zijn Giant-fiets voorbij stoof. Hij had witte sokjes aan waar een Farm Frites-logo op stond. Ik weet nog hoe ik in een bocht, die ik normaal op volle snelheid neem, moest afremmen omdat er grint lag op de weg. De textuur van asfalt, de rand van een voetpad, de houten paaltjes met witte bovenrand aan het einde van het jaagpad: je ziet het nog allemaal voor je.
Nu nog steeds zie ik het ontstellende tafereel waarbij voor mijn ogen een telgje uit een eendenfamilie werd weggerukt. Ik fietste op het jaagpad langs de Leie, waar de rivier de grens vormt met Frankrijk. Ter hoogte van Bousbecque (Boesbeke) probeerde een moedereend zich met haar kroost uit de voeten te maken voor een aanstormende Leie-aak. Eén kuiken had zich te ver van het gezinnetje gewaagd en merkte te laat de boot op. Onder het snijdende gekwaak van mama-eend verdween het kleintje in het zog voor de boeg. Ik stopte meteen en wachtte met het gevederde gezin de passage van de boot af. We monsterden samen het kolkende water achter het roer, in de hoop dat het kuiken weer zou opduiken. Er was, behalve het wegtrekkende gestamp van de aakmotor, alleen stilte.
We hebben tevergeefs gewacht.

(colom van Rik Vanwalleghem, Grinta! febriari, 2007)




plakletters

PLAKLETTERS

Het is alweer wat jaartjes terug dat ik de school voor MA.O-onderwijs bezocht. Deze naam stond tenminste op de voorgevel van het gebouw. Regen en wind hadden overigens hen tol geëist en veel van de letters op winkels en gebouwen weggeblazen of weggespoeld.Van ons leerlingen overigens kwam weinig terecht, daar wij ook al op de ..LEUTERSCHOOL gezeten hadden. Laatst was ik op een reünie met oud schoolgenoten en zag dat de naam nog steeds op de school stond. De ..LEUTERSCHOOL was inmiddels veranderd in een school voor BA.IS-onderwijs….. (spreek dit niet hard op uit!)

Wie in onze tijd dan ook nog wat talenkennis op wilde doen kon langs de dijk terecht. Daar stond bij de visserij een bordje: ..IEREN en WO.MEN voor alle soorten ..ENGELS te lezen. Ik dacht; ik loop nog eens een rondje door de plaats waar ik vroeger school ging…..
Naast onze school stond nog steeds de BANK VAN LENIN.! Gezellige combinatie! Wie zijn bankzaken daar liever niet laat behartigen kan terecht bij de ..PAARBANK. Wie een goed boek zoekt, wordt aangelokt door het opschrift FIJNE ..LEESWAREN. Het pand ernaast heeft altijd al veel bekijks gehad, al geeft de naam ..EX-SHOP aan dat de zaak opgeheven moet zijn. Voor haarverzorging moet men naar de ..LOKKENMAKER, alhoewel er veel vrouwen zullen zijn die afgeschikt worden door de DAMESKA.PER, die ernaast woont. Maar waarschijnlijk wordt deze wel in toom gehouden door de GRO..TEMAN die het pand ernaast betrokken heeft. Vrouwen die zwanger zijn kunnen terecht bij de BANK..BA.KER.Wie een huisdier wil, heeft ruime keus. Men heeft hier de DRA.KENSERVICE, de BO.KHANDEL en de ..EGELBAAN. Ook kleding wordt hier nog verkocht. Een klein pandje met opschrift: RO.KWAREN, heeft betrekking op verkoop van de wat eenzijdige kledingstukken. Al geeft het kleinere zinnetje eronder aan dat met PIJPEN EN ..GAREN, er voor mensen die handig met naald en draad zijn er nog meer van te maken valt.
De toestand van het dorp wordt nog steeds kernachtig samengevat op het bord CENTRALE VER.ARMING, te lezen op het pand van de plaatselijke LOOD..ETER. Maar het beroerdste staat de muziekwinkel ervoor. De eigenaar stond, bij gebrek aan klandizie, mistroostig door de etalage te kijken onder het opschrift: PLAT..ZA.K!!

door Blog Zonder Naam Geplaatst in cursief